Daha sağlıklı yaklaşım sınır koymaktır. Net, anlaşılır ve birlikte belirlenmiş kurallar çocuğun hem güven duygusunu hem de öz denetimini geliştirir. Örneğin; yemek saatlerinde telefon kullanılmaması, uyumadan önce ekranın bırakılması veya günlük süre sınırı gibi basit ama tutarlı kurallar etkili olur.
Burada kritik nokta, sınırın bir “ceza” değil, “rehberlik” olmasıdır. Ebeveynin kendi telefon kullanımı da bu süreçte güçlü bir model oluşturur. Çünkü çocuklar söylenenden çok, gördüklerini uygular.
Kısacası:
Yasaklamak kontrol sağlar, ama ilişkiyi zedeler.
Sınır koymak ise hem ilişkiyi korur hem de sorumluluk kazandırır.